Tres Concarneau, pasando pel área de descansu protexida Stang Bihan na que, al traviés d'un monte, llegamos al mar, La Forêt-Fouesnant. Sorprendiónos la so ilesia, del sieglu XVI, distinta, máxica y bien especial, cola so pila bautismal arrodiada d'una interesante estructura de madera, la bóveda azul colos tirantes de madera tallaos con cabeces monstruoses y l'altar pintáu bien curiosu. Anque la Guía Michelín afirma que siempres ta ambientada con música bretona, na nuesa visita nun foi asina. Baxamos escontra'l puertu, pero dempués de caminar un ratu per una cai mui pindia, vimos que taba enforma lloñe como pa dir andando baxu'l calor d'un sol implacable, asina que tornamos per una sienda al llau del ríu, xubimos per unes escaleres xunto la Casa Conceyu y retomamos el viaxe hacia Quimper.
Estes semeyes son, como ye ñidio, de la ilesia y el calvariu de La Forêt-Fouesnant, qu’apaez perguapa pegándo-y’l solazu de la mañana. Nel interior pueden vese les grandes vigues tallaes y policromaes y la guapa y cenciella forma de les arcaes, del sieglu XVI
Al llegar a Quimper dexamos el coche nun gran aparcamientu de pagu na plaza de la Resistencia y del xeneral de Gaulle, na otra vera del ríu Odet, y cruciamos la ponte p'averanos al centru hestóricu. Primer parada: una tiendina xusto enfrente de la ponte onde, dempués d'ides y veníes, de masuñar y masuñar, mercamos pa Inés un paquete de puntu de cruz con motivos bretones. Munches de les cases del sieglu XV de la ciudá, y parte de la catedral, taben cubiertes con lones y estructures pa la so restauración. Dimos un paséu peles cais más hestóriques de la villa, como la pequeña y preciosa Place au Beurre y la rue Kéréon (onde alternen les cases de entramau de madera y les de piedra, antigües residencies de burgueses y de nobles) tomamos bebíes fríes p'amenorgar el tremendu calor y entramos nun par de tiendes, una d'elles –na cai Elie Fréron, al par de la catedral– con oxetos bien interesantes pa la casa. Mercamos un cd d'un famosu dúo de curdionistes bretones pa Expósito. Dimos miles de vueltes alredor d'unos manteles individuales tamién con motivos bretones, espuestos na cera en plena plaza de San Corentin, baxu la terria vixilancia d'un dependiente que mos debía creyer un poco llocos…
Delles fotos de la Catedral de Quimper cola nave principal y ambiente urbanu, con abondes construcciones del sieglu XV
Pero la visita de mayor interés de Quimper, aparte de la Catedral, foi'l Muséu Departamental Breton. El Muséu, instaláu nel antiguu Palaciu de los Obispos de Cornouailles, ye'l más notable monumentu de Quimper dempués de la Catedral. Trátase d'un palaciu impresionante, rehabilitáu, con munchu interés arquiteutónicu a más d'un espaciu perfeutu y mui dignu p'abellugar el pasáu del Finisterre bretón representáu por riques colecciones d'arqueoloxía, vidrieres, estuatuaria medieval, indumentaria, pintura, escultura, mobiliariu tradicional dende'l sieglu XVII a los años 30 del sieglu XX, arte antiguu y arte popular o les famoses loces de Quimper. Presenta una síntesis perfeuta de too ello n'espacios afayadizos y con una instalación impecable. La visita del Muséu constitúi asina una escelente introducción al descubrimientu del país y a un conocimientu global del mesmu.
El Muséu amuesa pintura ya indumentaria bretona de munchu interés, asina como escultures y mobiliariu. Vemos, na última semeya, un exemplu del tradicional lit clos bretón (cama pesllada dientro un armariu), col escañu puestu delantre como ye vezu. L'espaciu interior ye enforma pequeñu pa evitar que'l cuerpu durmiente s'espurriera, ensin querer, na postura de los muertos
A más d'esto nun podíamos faer gran cosa en Quimper porque yá víamos cómo la xente diba poniéndose nerviosa progresivamente, a puntu de sumise nel aire nun pis-pas cola última campanada de les 6. Como nun conocíamos nengún sitiu pa dir a cenar, decidimos dir a los pueblos de la redolada, asina qu'acabamos a unos perllargos 10 quilómetros (según el mapa), en Briec, «pueblu activu, natural y de preferencia», según los trés cartelos promocionales de la carretera (un engañu total). Pasiamos el pueblu –ermu– ensin atopar nin actividá, nin espacios naturales relevantes nin razones pa ser preferíu a otros. Dempués de repasar la mesma plazoleta central delles vegaes, decidimos entrar nel únicu chigre abiertu (menuda decisión) pa comenos unes pizzes xigantesques y beber una botella sidra calentono. Pa dormir, nes afueres de Quimper, escoyimos un hotel de la cadena Etap.
Quimper: verdaes y lleeendes
Cola mesma raíz de Quimperlé, Quimper (Kemper) significa «xuntura/amestadura», nesti casu de los ríos Steir y Odet. El vieyu nome de la ciudá, baxo la Revolución, foi Montagne-sur-Odet. Pero lo que ún ve dende bien lloñe son les aguyes de la catedral de Saint-Corentin allevantándose dende’l corazón de la antigua capital de Cornouailles, enfrente mesmo de les cases del sieglu XV del cruce de la cai Kéréon (zapateros, en bretón), la más guapa de Quimper. Alrodiu la catedral, pequeñes cais bordiaes de cases d’entramáu de madera y con nomes qu’evoquen los vieyos gremios medievales. Una maravilla d’entornu urbanu.
Quimper ye la capital del departamentu de Finisterre dende 1790 y, enantes de la Revolución, yéralo del condáu de Cornouailles. La ciudá fundárase nel mesmu llugar nel que s’asitia güei, na xuntanza de los ríos Steir y Odet, como diximos, polos inmigrantes bretones que-y dieron el so nome de Kemper. Baxo’l dominiu romanu esistía una ciudá nomada Civitas Aquilonia un poquiñín más abaxo del allugamientu actual, nel espaciu del modernu barriu de Locmaria. Esi nome caltuviérase hasta’l sieglu XII. Doce víes romanes diverxíen d’equí en toes direcciones.
Les lleendes atribuyen al rei Gradlon (el mesmu que fuxera de la ciudá d'Ys, tragada poles agues) la fundación del obispáu de Quimper, pal qu’esbilló como primer titular a Corintin, l’ermitañu de la Viesca Sagrada de Plomodiern, dempués santu y ún de los siete santos fundadores de Bretaña. La catedral, que se construyera dende’l sieglu XIII al XV tien una particularidá bien curiosa: la gran exa del coru nun ta alliniada cola exa de la nave, sinón enclinada sobre los brazos del transeptu. Paez qu’esta rareza constructiva desplícase porque los constructores tuvieren qu’amestar al coru góticu del sieglu XIII lo qu’agora ye la capiella l’ábside y que yera hasta entós un santuariu, separtáu de la catedral románica por una caleya. La capiella hebo que mantenela nel mesmu emplazamientu por culpa de les sepultures atopáes ellí y esta circunstancia empobinó l’asitiamientu’l coru. Les fleches engolaes enrriba les dos torres taben previstes dende’l sieglu XV, pero nun s’entamaren a construir hasta 1854. El rei Gradlon, a caballu, tien una estatua metanes les dos torres. Los gaiteros y bombarderos festexaben a Santa Cecilia ufiertándo-y sidre y vinu al vieyu rei de piedra: añudáben-y una serbiyeta alrodiu’l piscuezu y facíen-y xirigoncies como si bebiera. Dempués tirábase la copa a la xente aconceyao: el que la engarrara ensin frayala tenía derechu a cien escudos d’oru.
Xunto la catedral ta’l Muséu Departamental Bretón, instaláu nel antiguu obispáu, del que falamos enantes. Espónense oxetos d’arte, pieces arqueolóxiques, vieyes imáxenes de santos y una perbona colección de traxes tradicionales de Cornualles. Quien quiera velu, que nun escaeza los horarios europeos de dir pa casa a les 6 o nun va poder visitalu.
No hay comentarios:
Publicar un comentario