Los monumentos esistentes en Locmariaquer foron construyíos fai 6.500 años, nel neolíticu, últimu períodu de la prehistoria. Unos 8.000 años a.C., l'últimu períodu glaciar remata con un recalentamientu progresivu del clima, el mediu ambiente ye fondamente modificáu y les poblaciones nómades que vivíen de la caza, de la pesca y de les colleches, van tresformar adulces la so manera de vida y van convertise en ganaderos y llabradores sedentarios. Esti cambéu, qu'empicipia en Mesopotamia unos 9.000 años a.C., llega a Bretaña bien sero, 5.000 años a.C. aprosimao. Constructores de los primeros pueblos, los neolíticos son tamién artesanos que se dediquen a l'alfarería, la cestería, el texíu y l'apolazadura en piedra. Nesta dómina, el golfu de Morbihan nun yera inda un mar, el llitoral taba asitiáu a unos 300 metros más lloñe que na actualidá. En llugar del golfu, hai qu'imaxinase una estensa planicie, onde s'atopaben probablemente pueblos y campos cultivaos chapetaos de llombes (les islles actuales), pero yá percorrida polos estuarios de los ríos de Vannes y Auray.
Finalmente, el clima yera llixeramente más secu y más templáu y el monte primitivu conocía entós una roturación intensiva.
El más antiguu d'estos monumentos, pos non toos foron construyíos nel mesmu momentu, ye'l Gran Menhir, un enorme bloque de granitu de más de 20 metros de llargu, qu'anguaño ta frañáu en cuatro por razones desconocíes (relixón, guerres, invasión...). Ye, al paecer, el más grande del mundu. Talláu nel mineral conocíu como ortogneis, una variedá del granitu, nuna cantera desconocía de la península de Locmariaquer, pesa más de 300 tonelaes.
El Túmulu de la Table des Marchands en tol so esplendor. Per fuera y per dientro ye d’una guapura insospechada.
El dolmen de la Table des Marchands, sigún ciertes fontes, foi una tumba colectiva hasta l'aniciu de la edá del bronce; atópase anguaño recubiertu d'una masa de piedra seco: el túmulu célticu. Pa edificar estes arquitectures, los pobladores neolíticos empezaben probablemente por llevantar les lloses verticales y montar les parés internes. Depués comencipiaben la construcción del túmulu hasta algamar l'altor de les lloses verticales. Dempués, l'interior del monumentu enllenábase dafechu de sable y tierra pa formar una rampla sobro la qu'esmucir les lloses del techu. Quedaba por concluyir la construcción del túmulu y balerar l'interior. La llosa que forma'l techu, orniada con estremaos motivos, forma parte d'un menhir de 14 metros que tuvo xuntu al Gran Menhir y que foi partíu en trés cachos. Una d'estes partes forma'l techu del dolmen de la Islla de Gavrinis, a 4 km d'equí y tien interesantes grabaos (un hachu, una cruz y un fragmentu de toru) y l'otra ye'l bloque que cubre'l túmulu de Er Grah, asitiáu n'esti mesmu espaciu.
Afondamos in situ na conocencia’l dolmen de la Table des Marchands, que vemos tamién de fuera a dientro. Na semeya vése bien ñidia la llastra grabada de forma oxival que zarra’l fondu de la cámara y achísvense dellos detalles na llábana que mos atecha.
Entramos nel dolmen y percorrimos el so corredor hasta la cámara funeraria, onde reparamos pacetiblemente los grabaos del escudu oxival principal y buscamos, con poco ésitu, los del techu. L'espaciu dolménicu ye pimpanu, pola so forma y la so grandeza, fiximos-y delles semeyes. La visita resulta sorprendente ya inescaecible y merez realmente la pena. Del túmulu de Er Grah, qu'escarez d'entraes, nun podemos dicir muncho, porque nun quedaba otro qu'arrodiar la enorme estensión de piedres, en disposición bien allongada (créese qu'orixinalmente pudo midir 170 metros), sabiendo que ye un monumentu suxetu entá a estudios arqueolóxicos.
El Gran Menhir o la «piedra la bruxa» de Locmariaquer
Locmariaquer, el llugar consagráu a María (el bretón loc vien del llatín locus, llugar, al qu’equí se-y empata’l xeitu relixosu de llugar santu). En tou casu, dellos ñicios dexen acollumbrar que los grandes ancestros o divinidaes tutelares curien d’estos llugares.
Pero vamos a lo que mos presta: «Piedra la bruxa» o «Cuetu la Fada»: esi ye’l significáu un poquiñín enguedeyáu de Men-er-Hroeg, el Gran Menhir. Esti monolitu ta fechu d’ortogneis, como diximos enrriba, roca que nun s’atopa güei a menos de 12 km d’equí y que va permitinos una prestosa disgresión: L’ortogneis ye un tipu de roca (gneis sedimentariu) procedente del metamorfismu d’un granitu; ye curioso cómo un conceutu puramente xeolóxicu améstase yá dafechu al mundu del consumu, como en dellos vinos del Loira que falen nes etiquetes de la mineralidá de los vinos y nun-yos val con los «Cuvée Granit» o «Cuvée Gneiss», sinón que baxen al ablucante detalle, polo específico, de «Cuvée Orthogneiss»: tóu esto na rodalada de Nantes, la puerte de Bretaña.
Tornemos al Menhir: un hachu llabráu nuna de les cares apurre-y un ciertu calter simbólicu, según dalgunos. Pero paez seguro qu’esti monolitu incomparable formaba parte d’un gran «santuariu» y yera finxu cimeru d’un alliniamientu de 50 metros de llargor: valtárenlu xunta los otros unos trescientos años depués d’upalu. Como asocede les más de les veces, hailos que piensen qu’enxamás llegó a tar llantáu en suelu, dellos camienten que cayera nel momentu d’erixilu y otros creyen que lu valtó un retemblíu daqué más serondiegu. Lo cierto ye que güei vémoslu esbarrumbáu en cuatro cachos, con un diámetru mediu de 5 metros y un pesu aprosimao de 300 tonelaes.
La Mesa los Mercaderes (Table des Marchands)
Esti monumentu encerra un estraordinariu dolmen de corredor del períodu neolíticu mediu, hacia 3.700 años e. X., que foi perbien restauráu, por más que’l recintu en xunto peque de tar enforma axardinao. Como ye común, el túmulu (y la bóveda) va allombando dende la entrada mesmo, más baxa, hasta la cámara, a les clares más alta qu’un home de tamañu estándar, dempués de recorrer un cómodu pasiellu de 7 metros. La llastra del fondu, grande, oxival, ta cubierta dafechu pol grabáu en relieve de formes semicirculares llantaes unes enrriba les otres, como la parte cimera d’una colección de cachabes. Repártense unos cincuenta grabaos en cuatro fileres a los dos llaos d’una estaya central: los de la izquierda cola cachaba pala izquierda; los de la drecha, pala drecha. Metanes dambos grupos intúyense dellos otros debuxos, sobre tou un círculu (¿solar?). Interpretaciones hailes a esgaya, frutu del maxín de visitantes creativos, pero imposibles de concluyir por un observador prudente y con enfotu científicu.
No hay comentarios:
Publicar un comentario