Etapa 1: Xixón-Vannes (Gwened)

Madrugón pa preparar les últimes coses. Salimos de Xixón a les 8:00 en puntu dirección Vannes, en Bretaña. El pasu per Cantabria foi bien rápidu y, anque mio ma quería parar en Unquera pa tastiar una de les sos famoses corbates y un cafetín, nun paramos hasta cerca d'Irún onde, nun «Autogrill», comimos unos bocadiellos de xamón ibérico que mios pas yá probaren n'agostu de 2003, al tornar con Vezos Astures d'actuar nel Festiival Intercélticu de Lorient.

Cantabria y Asturies aseméyense abondo, pero atopo que'l País Vascu nun tanto. Amás de l'arquitectura tradicional basada en caseríos, la flora autóctona casi sumió pa ser masivamente sustituyida por abetos, que dan cierta variedá de color al paisaxe, daqué especial, como'l d'una xigantesca esplotación maderera. Cruciar Bilbao-Bilbo camín de la frontera llevónos un bon ratu, pola intensidá del tráficu. El Guggenheim despintóse detrás d'una borrina que cubría parte la ciudá a pesar de los espurrimientos de pescuezu y del esforciáu enfoque de la vista que punximos en xuegu. Tres San Sebastián-Donosti, un últimu peaxe enantes de cruciar la frontera de «Frantzia».

Rodamos sobro suelu francés a partir de les 12:15. Cruciamos de seguido dellos Départements como el País Vascu francés, Les Landes, Gironde, Poitou-Charente, Loire-Atlantique, Morbihan... La primer parte de Francia son carreteres rectes bien llargues, les famoses Landes, el paisaxe amenórgase a casi sólo pinares y tarrén abondo pa collechar. Reparamos en que, en delles zones, nes vueltes de la carretera, el material del pisu camuda, camudando tamién el ruíu que fai'l coche al tar en contactu col suelu. Esto torga que la xente quede durmío o desdexao al volante. Tamién, pa evitar disgracies, unes señales en suelu indiquen la distancia perfecha de seguridá qu'hai que llevar col coche que circule delantre: ver una raya blanca ente los dos coches supón peligru; dos rayes blanques, seguridá. Un métodu bien cenciellu, que lleva abondos años en Francia, pero que nun s'atopa nes nueses carreteres.

25º C, nin una sola ñube. A les 14:00 h llegamos a Burdeos, a les 17:15 h a Nantes, bañada pel ríu Loira, a les 18:05 h entramos nel Departamentu de Morbihan y a les 18:35 h algamamos Vannes, la nuesa meta del día. L'hotel tien una máquina que dexa acutar habitación de mou automáticu sía la hora que sía, dándo-y los datos del númberu de persones, númberu de nueches y si se va tomar almuerzu, abónase con tarxeta y cuspe la llave (magnética). La cosa tien trucu, porque ye obligao pensar dos vegaes nel métodu a siguir (o bien, lleer primero les instrucciones qu'hai al llau): hai que meter y sacar la tarxeta, dempués ábrese la puerta, non como facíamos nós que la metíamos y esperábamos la lluz verde como pininos. Cuando espabilamos, decidimos lleer la pegatina que ye per onde había qu'entamar. Una vegada coyida l'habitación, baxamos a Vannes. Aparcamos al par d'una especie de clínica xeriátrica y averámonos al centru'l pueblu. La Crêperie St. Pattern, con un graciosu muñecu bretón a la puerta, casi de tamañu natural, llamó la nuesa atención. Cenaríamos ellí a l'atapecida.

Na primer semeya tamos delantre de la Porte Prison, del sieglu XV, abierta en plenes muralles de Vannes. Les otres tan feches delantre la catedral de Saint Pierre (sieglos XIII al XIX). La casa que ta a la izquierda ye La Cohue, que ye’l nome que se-y da en Bretaña a los mercaos o places d’abastos. Nel sieglu XIII, mentantu na planta baxa de la casa asitiábase un verbeneru tenderetes, nel pisu d’arriba taba la sala de la xusticia ducal. Dende 1675 hasta la Revolución foi la sede del esiláu parlamentu de Bretaña y, hasta 1950, abellugó un teatru. Güei esti edificiu ye’l Muséu de Belles Artes de La Cohue (dedicáu a estatues relixoses, pintura del XIX y obra contemporania). La última foto ye de la plaza de Henri IV, llena del embruxu del pasáu, y la catedral de San Pedro, onde les cases d’entramáu de madera améstense coles más probes de los callóndrigos y los conseyeros.

Mercamos una tarxeta de teléfonu pa poder llamar dende cabines a Asturies, pasiamos y fiximos unes cuantes semeyes. Averamos a la catedral, al puertu, atestáu de turistes, a les muralles y a los llavaderos, que, con un xeitu dafechamente medieval, foron construyíos nel sieglu XIX; la so arquitectura, en metá de la vuelta'l ríu La Marle, ye de gran guapura.

Fachada de la Casa de Vannes, xusto delantre el Muséu Arqueolóxicu. La casa ye famosa por los bustos gayoleros d’una pareya (hetero) perconocíos colos nomes de «Vannes y la so muyer». Tan fechos en granitu policromao. Nes semeyes d'abaxo vemos un detalle de los xardinos, con un gatu prietu xexilando, el paséu xunta les muralles al atapecerín, perguapu, y los llavaderos d’entamos del sieglu XIX. Al fondu d'ellos ye posible achisbar un cachín del paséu de la Garénne, parque del antiguu castiellu ducal, que pasó a ser parque públicu yá nel sieglu XVII.

Llamen enforma l'atención los macizos de flores y los xardinos al par de les muralles y del castiellu de l’Hermine (armiñu o papalbina), la llimpieza y l'arquitectura de tola ciudá. Hai flores perdayures. Como'l puertu taba llenu de turistes decidimos dir a cenar al llocal que viéramos al baxar: tomamos sidra bretón bien frío, galette de salmón, galette de rochefort y nueces y galette de xamón con güevu. De postre, crêpes de chocolate y mora. Lo tradicional ye sirvir la sidra en taces, xeneralmente blanques y con una raya naranxa o colorada; tien gas, nun ye como l'asturiana y puede quedar sirvida ensin tener que bebela nel momentu. Dimos otru paséu y al hotel a dormir.

De Darioritum a Vannes (Gwened)

Darioritum (ritum quier dicir «pasu nun ríu») paez que yera’l nome del vieyu Vannes. La ciudá yera una importante curciada de víes romanes y yá l’emperador Probus dotóla de fortificaciones nel sieglu III. Pero’l nome actual de Vannes (en bretón Gwened) trai’l recuerdu del poblamientu galu de los vénetos, qu'ocupaben el país enantes de les inmigraciones bretones. Dellos arqueólogos, sin embargu, sitúen Darioritum en Locmariaquer y non equí, pero esti alderique nun tien agora munchu interés pa nós. La vieya Darioritum, entós, ta construyida n’anfiteatru nel fondu mesmo del golfu de Morbihan y caltién les muralles llevantáes nel sieglu XIII sobre rastros galoromanos que protexen dende entós la ciudá medieval, apeguñada alrodiu la catedral. Vieya capital d’una tribu gala, dende la llegada del cristianismu a Armórica, la ciudá ye sede d’un obispáu qu’instituyera Saint Pattern, ún de los siete santos fundadores de Bretaña, y foi tamién capital de Nominöe, primer rei de los bretones.

La catedral nun ta baxo la proteición de Saint Pattern, sinón de la de San Pedro. Equí tan tamién la casa onde morriera, el sepulcru y les reliquies del valencianu Vicente Ferrer, que «trabayaba» per esta comarca a lo cabero del sieglu XIV. Pasiar esta ciudá ye un placer, nun sólo pola guapura de les sos cases, placines y requexos, sinón pol entornu’l castiellu de l’Hermine, formáu polos llargos xardinos d’estilu francés al par de les muralles, xunta’l ríu. Les pontes, les flores, el sosiegu son mui prestosos a l’atapecida, como foi’l casu.

Dende la ponte que lleva a la puerta Poterne llamen muncho l’atención los llavaderos, en metada la revuelta del ríu La Marle, cubiertos d’un gran teyáu de pizarra de fuerte xeitu medieval, pero que nun vienen de más allá d’entamos del sieglu XIX, como yá diximos. Güei, en 2010, yá foron restauraos, pero l'absoluta llimpieza de la piedra fíxo-yos perder en bona midía'l so encantu.

El Muséu Arqueolóxicu de Morbihan, que nun pudimos visitar por tar peslláu por obres, ta instaláu nel Château Gaillard, que foi sede del parllamentu bretón per unos ochenta años entemedies de los sieglos XV y XVI. Un datu históricu a sulliñar ye qu’equí, nel mes de xunetu de 1532, preparóse’l tratáu que diba axuntar Bretaña y Francia nel siguiente mes de setiembre d'esi añu. El Muséu ye mui ricu n’oxetos prehistóricos y pieces perguapes alcontraes nes primeres calicates de megalitos de Morbihan, Carnac, Locmariaquer y Rhuys.